Eskiden vejetaryen/veganların çok "kıl" tipler olduğunu düşünürdüm. Gözümde sürekli insanlara karışan, kendi fikirlerini çılgıncasına savunan, hatta başkalarına saldırıya geçmeye başlayan insanları içeren bir imajları vardı. Ta ki kendim de onlardan birine dönüşene değin.

Sonra anladım ki:

En iyi savunma saldırıymış.

Siz kendi fikirlerinizi başkalarına karşı savunmasanız dahi, insanlar size karışmak için hazırda bekliyormuş.

Siz mümkün olduğunca geniş bir bakış açısıyla bu konuda araştırmalar yapan bir insan olsanız dahi, daha proteini karbonhidrattan, doymuş yağı doymamış yağdan ayırmayı beceremeyen insanlar başınıza diyetisyen kesiliyormuş.

Siz başkalarının yediğine içtiğine laf etmeseniz dahi, insanlar midenizi bulandırdıklarını bile fark etmeden/umursamadan neler kaçırdığınızı gözünüze sokmaya çalışıyormuş.

Siz evinizde beslediğiniz kedi köpek kadar, çiftlikteki koyunun, kuzunun da salahiyetini düşünürken, insanlar yedikleri salamdan bölüp sokak kedisine vererek yıllık sevap istihkakını doldurduklarını düşünebiliyormuş.

Siz bu süreci henüz kendiniz bile sindirememişken, insanlar bunu sürdürebileceğinize olan inancınızı baltalamayı görev ediniyormuş.

Siz olayın endüstriyel yanını kabullenemezken, insanların tek derdi kavurma, köfte, beyti olabiliyormuş.

Siz hayvan hakları konusunda ahkâm kesip bir yandan da akşam yemeğine külbastı sipariş eden insanların aslında ne kadar büyük ikiyüzlülük yaptıklarını yüzlerine vurup lokmalarını boğazlarına dizmeyi tercih etmezken, onlar sizin "radikal" hayvan hakkı savunuculuğunuzu eleştirebiliyormuş.


İnsanın egosundan arınması çok zor ve acılı bir süreç. Bir o kadar da kişisel bir tercih. Kalkıp da kimseye vejetaryen olmanın bireye ve dünyaya yararlarını anlatacak değilim ama insanlar da gelip bana köftenin lezzetinden bahsetmesin.

Saygı azizim, lütfen biraz saygı.

"Ben bilirim"

İnsanlar kendi dediklerinin en doğru, kendi beğendiklerinin en güzel, kendi takdir ettiklerinin de en iyi olmadığını öğrendiği; insanlar görecelilik kavramını algılayabildiği gün dünya daha yaşanır bir yere dönüşecek.

O güne kadar sevdiğim insanlar bile gözümdeki kredilerini, değerlerini parça parça yitirmeye başlıyorlar.

Bu iş böyle yürür mü hiç? O zaman biz geri kalanlar da onlara karşıt söylemler kullanmaya başlayalım. Ötekiler bize laf etsin. Berikiler, ilk grupla küssün. Öyle ya, bir kazağın kaç tane en güzel rengi olabilir ki?

Saygı azizim, lütfen biraz saygı.

halet-i ruhiye beyannâmesi

Aylar sonra tekrar yazmak çok ilginç, zor, yabancı; bir o kadar da özlemişim, itiraf etmek gerekirse. Değişim, gelişim, dönüşüm; ne dersiniz bilmem ama farklılaşan bir ben'e ithâfen yazmam gerektiğini hissettim.

Gelelim (mi) mevzuya(?). Birinin gelip bir daha asla'larımı yerle bir etmesi kaçınılmaz değildiyse de, her zamanki gibi, ettiğim büyük lafların başıma dolanacağı az çok belliydi. Yaptıklarım, yapmadıklarım, tepkilerim ve tepkisizliklerim kendimden beklediğimin çok ötesinde/berisinde kalıyor. Sözde çok değer verdiğim kişisel alanımı, bu kadar kısa sürede, göz göre göre, gönüllü olarak heba/feda ettim, mesela. Fakat durum bundan biraz daha karışık çünkü bu sefer eskiye oranla çok keskin bir fark var: Hasır altı edilmiş hiçbir korkumun taşı, bu suyu bulandırmaya yetmiyor. Bu, korkmadığım anlamına da gelmiyor ama sırf korku yüzünden an'ı yaşamayı bırakmamaya kararlı olmak beni bile şaşırtıyor. Ben bu değilim ama "ben bu değilim" cümlesini kurarken de kendimden emin değilim. "Ben bu değil(d)im" daha doğru bir ifade mi olur acaba?

Mutlu uyandığım günlerin sayısı artıyor. Zaten gerisi iyilik, gerisi güzellik. Belirsizlikler, "ya bozulursa"lar, yer yer hüzünlendirse de, ket vuramıyor günümün aydınlanmasına. Ne olduğunu anlamadığım bir şey var. Üzerine düşünsem bulacağım ama bulursam da büyüsünü bozacağım; dokunmaya kıyamıyorum. Birinin gözlerine baktığında yalnızca kendi gözlerinin yansımasını görmenin insanı nasıl mutlu ettiğini bilmenin hazzıyla devam ediyorum yaşamaya bir süredir. Şimdilik yetiyor.

Sonnot:

"Yine vasat bir ifade
Yine ifadesizlik
Sarılsam geçecek.
Türkçe değil, usulca ifade edeyim diyorum.
Sessizce, usulca, güzelce."

Kaçış Şarkıları

Bu yazıda şimdiye kadar yazılmış en iyi Ayrılık Sorumluluğundan Kaçış Şarkıları'na göz atacağım. Belki zaman zaman güncelleyebilirim.

Ayrılığın ardından kendini haklı çıkarma arayışı, hele de ayrılan taraf bir başkasıyla olduysa bunun doğruluğuna inanma çabasını birçok kişide gördüm. Her duygu durumunun olduğu gibi bunun da müzik piyasasında bir yeri var elbette. Bunun yanlışlığını vurgulamak değil amacım, sadece son zamanlarda çok dikkatimi çekti.

Birinci sıra: Gripin - Gidenin Dostu Olmaz

Kolay mı sandın?
Kolay olsaydı sen yapardın.
Gidenin dostu olmaz derler
Gidiyorum, gözün aydın.

(He canım he.)
 

İkinci sıra: Feridun Düzağaç - Senin Yüzünden

Her yılın bu günü süzülür yaşlar gözümden
Senden sonra kimi öptüysem senin yüzünden.

(Tercümesi: Vicdanımı nasıl rahatlatacağımı şaşırdım be gülüm.)



Jüri özel ödülü: Özdemir Asaf'ın bir dizesine geliyor. (Şarkı olmadığı için böyle bir kategori açayım dedim.)

alıştım mı yokluğuna?
vaz mı geçiyorum, varlığından?
tedirginim aslında,
ya başkasını seversem?
inan o zaman seni hayatım boyunca affetmem.

(Öhöm, üstada laf yok.)

Dikkat, fotoğrafınız çekilebilir!

 

Kendimi bildim bileli düşündüğüm bir şeyi bu akşam onaylamış bulunuyorum: Fotoğraf makineleri benden nefret ediyor. Fotoğraf çeken bütün cihazlar benden nefret ediyor. Objektifler arkamdan kıs kıs gülüyor. Fotoğraf makinelerinin tipini seviyorum, ama işlevlerinden hoşnut değilim.

Fotoğraflara bakmayı çok seven ve onlara çok büyük anlamlar yükleyen bir insanım oldum olası. Tek bir karenin insanı bazen yıllarca geriye götürmesi bana hep büyülü gelmiştir. Gel gör ki fotoğrafı çekilen insan ben olduğumda fotoğraftaki sanki ruhumun çürümüş karanlık tarafı gibi iğrenç çıkıyor. Şimdiye kadar gerçek anlamda kendimi beğendiğim tek bir fotoğrafım bile olmadı. "Diğerlerine oranla daha iyi"ler oldu, hatta "diğerlerine oranla mükemmel"ler oldu, ama hiç istediğim gibisi olmadı. Belki kendini pek de beğenen bir insan olmamamla ilgilidir ama en azından bazen aynaya baktığımda gördüğüm şeyin en azından bir fotoğraf karesine yansımasını istiyorum.

İnsanın kendi sesi kulağına farklı gelir tamam da, kendi görüntüsünü de farklı göremez herhalde, değil mi?!

Hayatımın önemli günlerindenden keyif alacağıma ortada fotoğraf çeken insanlar olacak diye inanılmaz korkuyorum. Lise yıllığım için fotoğraf çektireceğim zaman mideme kramplar girmişti, bir önceki gece stresten uyuyamamıştım.

Eğer birkaç nefret ettiğim fotoğraf daha çekilirsem nur topu gibi bir fobi geliştireceğim sanırım.

Fark etmeden...



Demet Evgar - Fark Etmeden

Susamış suların akışı gibi
Çaresiz gözlerin bakışı gibi
Kapının ansızın çalışı gibi
Akrebin ateşte yanışı gibi

Vazgeçip uzaktan senin yanında
Kendime cevapsız soru sormuşum
Kaybolup giderken fırtınalarda
Gönlümce bir ıssız ada bulmuşum


Farketmeden senin olmuşum

Güneşin gölgede kalışı gibi
Uykunu düşlere dalışı gibi
Kalbimin nabzımda atışı gibi
Bir yolun bir yere varışı gibi

Vazgeçip uzaktan senin yanında
Kendime cevapsız soru sormuşum
Kaybolup giderken fırtınalarda
Gönlümce bir ıssız ada bulmuşum


Farketmeden senin olmuşum

Buram buram Fikret Kızılok kokan bu şarkı, bu hatunun yorumuyla bambaşka bir şey olmuş.

Sizi bilmem ama bana bugünü, sevgililer gününü anlatacak daha güzel bir şarkı olamazdı. Tekrar tekrar dinlemelik...

SİLKELEN VE KENDİNE GEL!

Her şey sende başlar, sende biter!

Merhaba okur... Başlıktan da anlaşılacağı üzere bu sana ilham vermek üzere kendi hayatımda olmasını istediklerimin bir özeti niteliği taşıyor. Günlerdir, hatta aslında yıllardır zihnimi kurcalayan bir konuyla karşındayım yine. Hayatımda hedeflerime ulaşmak için ne yapıyorum ben? Ne istiyorum ya da ne istemiyorum? Sen ne istediğini biliyor musun?

Aslında ben ne istediğimi biliyorum, mutlu bir hayat deyince zihnimde canlanan bir yaşam tarzı var ama imkan dahilinde değil gibi geliyor.

Mesela bir yayınevi ile anlaşıp efsanevi bir kitap serisi çevirmek istiyorum. Sevgili idolüm Sevin Okyay'a buradan tekrar saygılar... Senin de böyle bir hayal mesleğin vardır eminim.

Onun dışında birkaç müzik aletini çalmayı öğrenme tutkum var, başlıyorum ama hep yarım bırakıyorum.

Dans etmeye başlamak istiyorum. Çok geç değil hiçbir şey için. Fiziksel olarak bir engel yok önümde, şekil ve esneklik tamam. Neden yapmıyorum? Bu sorulara bir cevabım bile olmadığı zaman o kadar yıkılıyorum ki... İnsan 100 lira kaybetse üzülür, ben kendimden yaşanabilecek anılar, başarılar, hayaller kaybediyorum.

Gezip görmek istediğim çok fazla yer var ama daha başlamadım bile. Daha ülke sınırları dışına adımımı atmadım. Bu konuda önümdeki engel ben değilim ama yine de...

Kısa vadede düşünürsek yurtdışında yüksek lisans yapmayı düşünüyorum. Öyle bir fırsat çıksa istemeyen var mıdır zaten? İçimden bir ses hep "Yapan nasıl yapıyor?" dese de diğer yanım yapamayacağımdan emin.

Sözlü çeviriden tamamen vazgeçtim neredeyse. Neden diye sorsanız verebileceğim tek cevap "Yapamıyorum ben galiba yaa..." Toplamda sadece 3 kere deneyip olmadığına karar verebildiğimi fark ettim. Acaba ne gibi konularda nasıl potansiyellerim var ama ben tekrar denemeyecek kadar güvensizim kendime?

Kendime inanılmaz güvenmek istiyorum bu yüzden. Hatta gerekirse dışarıdan şımarık bir görüntüm olsun ama güven patlaması yaşayayım. Çünkü -mütevazilik sınırlarını yıkıp geçeceğim burada- bir çok açıdan istesem ortalamanın epey üzerinde işler çıkarabilecek bir insanım. Önümdeki tek engel de çoğunlukla yine ben oluyorum maalesef. Başka engelleri bir şekilde ekarte edebilir insan ama kendinle ne yapabilirsin ki? Kendimi ne yapabilirim ki?

Bazen de kontrol saplantımı yenip olayları akışına bırakmak istiyorum. "Olacağına varır..." diyebilmeliyim. Kontrolüm dışında gelişen şeylerden dolayı uykularım kaçmamalı, yıllar sonrasını düşünerek olası felaket senaryoları kurmamalıyım.

Fazla uzatmayayım, seni de sıkmayayım. Meselenin özünü yeterince açıkladım sanırım. Buraya kadar okuyup da kendinden bir şeyler bulduysan, en az bir hayalini gerçekleştirmeye odaklı hareket etmeye başla! O gücü sadece kendi içinde bulabilirsin. Ben başaramadım ve başarabileceğimden de emin değilim ama en azından bir kişiyi bile düşünmeye sevk edip harekete geçirebilirsem bu yazı amacına ulaşmış demektir.

İyi geceler!

İYİ YILLAR YAZISI


Uzun süreli suskunluğuma bir yeni yıl yazısıyla ara veriyorum. Günlük tutmaya başladım başlayalı burayı boşladım.

Neden yazmıyorum? Çünkü artık prensip olarak kötü şeyleri yazarak kalıcı hale getirmemekten yanayım. Lakin yazacak iyi şeylerin sayısı o kadar az ki... Bu aralar içim biraz fazla karanlık.

Yeni yıldan bazı beklentilerim var. Her şeyin başı huzur elbette ama ben benim için huzur kavramının ne demek olduğunu biraz açmak istiyorum. Bundan sonraki hayatımda sadece kendi kararlarımı, kendi hatalarımın bedellerini, kendi doğrularımı yaşamak, sadece kendi yaptıklarımın sefasını sürmek ve cefasını çekmek istiyorum. Başkalarının ister zorunlu, ister keyfi hayat tarzlarının benim hayatımı alt üst etmesinin manevi yorgunluğu ömür boyu yetecek raddeye ulaştı 21 yıllık vücudumda, fazlasını kaldırabilecek maddi ve manevi materyale sahip değilim.

Bir isteğim daha olacak, kişiliğimde ufak bir değişikliğe ihtiyacım var. Başkalarının duygularını ve düşüncelerini kendiminkilerin önüne koymamak istiyorum. Başkasının mutluluğu umrumda olmadan kendim için yaşayabilmek istiyorum.

Her şeyi kontrol etme saplantımın yok olmasını istiyorum, olaylarını akışına bırakabilmek istiyorum. Ama bir yandan da hayatımda her şeyin ipleri elimden kayıp gitmesin istiyorum bu sene olduğu gibi. İlk dileğime dönüyoruz, kendi hayatımı kendim yönlendirmek istiyorum

Ben gerçekten yalnızca huzur istiyorum. Geceleri yastığa başımı koyduğumda kafamda dönen binbir düşünce yüzünden saatlerce dönüp dolanıp sabahlamadan huzurla uyumak, güzel rüyalar görerek uyanmak istiyorum. Başkalarının kabus olarak gördüğü şeyleri ben hayatımda bizzat yaşıyorum zaten. Dinlenmek için yattığım yatağımdan daha da yorulmuş kalkmamak istiyorum.

Telefonum her çaldığında gerilmemek, yine ne gibi bir kötü haber geldiğini düşünmemek istiyorum.

Yaşıma uygun yaşamak istiyorum. En büyük derdim okul olsun, iş bulma kaygısı olsun istiyorum. Başka insanların garipseyerek hatta şaşırarak baktığı bir hayattansa sıradan, normal hatta dışardan bakılınca sıkıcı bir yaşam tarzı istiyorum. Hayatıma gerektiğinde gerekli heyecanı sadece ben katayım, ben istemediğim sürece beni etkileyebilecek hiçbir şey olmasın istiyorum.

Baktığınızda çok şey istiyor gibi görünsem de özde hepsi tek çatı altında buluşuyorlar. Evet bildiniz, huzur.

1987'dene beri 4 rakamı da farklı olan ilk yıldaymışız. Belki gerçekten bir değişiklik olur da bambaşka bir sene geçiririz.

Hepinize iyi bir yıl diliyorum. Huzurla kalın...

Rus votkasını bilmem ama Rusça kafamı güzelleştiriyor

People high as shit, saying "p" is "r" and "m" is "t".

Yeni odama geçtiğimden beri hayat o kadar hızlı geçiyor ki yazamadım gitti. Bu yazının konusu Rusça. Başka yabancı dil alamayınca Rusça'ya kaldım. İlk hafta Kiril'i oluşturan ve kullananların kafalarının güzel olduğunu düşünüyordum, artık düşünmüyorum çünkü eminim. Sürekli kafaları güzel gezdikleri için düzgün bir dil oluşturamadan öylece kalıvermiş galiba.

El yazısı harfler farklı, matbaa harfleri farklı. Bir harf yazıyorlar, bizden farklı okuyorlar, kelime içinde tekrar değişiyor. Zorunuz ne gençler? Sayılar da Roma rakamı gibi değişiyormuş galiba, yuh diyorum. Ama en azından okumayı nasıl öğrendiğimi anladım. Harf harf okuyarak birleştirme çabası falan zor zanaat, çocukken zihin daha müsaitmiş herhalde. Hiç bu çabaları çektiğimi hatırlamıyorum.

Gözünü seveyim Fransızca'mın. Keşke 4. kuru almış olsaydım, şimdi 5, önümüzdeki dönem de 6'yı alır bu acıya son verirdim.

Ayrıca yılların matruşkasının Rusça'da "matriyoşka" olarak okunduğunu öğrenerek yıkıldım. Hoca "Aferin." falan anlamında "Haraşo" dedikçe de "iki ters bir düz" diyesim geliyor, ağzımdan kaçmasa bari.

My Birthday It Is

Yoda-vari bir giriş yaptım yazıma. Tastamam 21 yıl önce ben doğmuşum efendim. Artık Amerika'ya bile gitsem reşitim, gel gör ki hayatında ne değişti deseniz verecek bir cevabım yok. İçki desen çok hoşlanmam, Amerika'da mısın deseniz, kim kaybetmiş ben bulayım? Hiç gittin de bir yerlere mi almadılar da 21'ini bekliyorsun heyecanla deseniz, ona da hayır. :)

Bu yılın en büyük şoku: Kendimi bildim bileli ilk defa bir doğum günümü unuttum. Dün gece ilk kutlayanlar gerçekten beni şaşırtmayı başardılar. Eğer bir on dakika daha gecikselerdi bugünün doğum günüm olduğunu Teknosa'nın mailinden öğrenecek ve yıkıma uğrayacaktım. Neyseki sevgili arkadaşlar kurtardılar beni bu yıkımdan :)

Sakin ama güzel bir gündü. İki, hatta üç pastam vardı. Akşamki kutlamada pasta üstündeki doğum günü mesajım çarpıtılmıştı, yaratıcı ve manipülatif hareketler bunlar. (İYİ Kİ PSÖDÖMAKİ!) Birlikte eğlenebildiğim, sohbet edebildiğim insanlarla birlikte olmak güzel, sevgiliyle olmak ayrı bir güzel, her şeye rağmen hala keyifli vakit geçirebilmek çok güzel.

İyi ki doğmuşum, di mi ama?

PS: Kocaman Eiffel kulem var!!! Sırf onu komidinimin üzerine koyabilmek için odamı yerleştireceğim. Ah bu bendeki Fransa aşkı...