Dikkat, fotoğrafınız çekilebilir!

 

Kendimi bildim bileli düşündüğüm bir şeyi bu akşam onaylamış bulunuyorum: Fotoğraf makineleri benden nefret ediyor. Fotoğraf çeken bütün cihazlar benden nefret ediyor. Objektifler arkamdan kıs kıs gülüyor. Fotoğraf makinelerinin tipini seviyorum, ama işlevlerinden hoşnut değilim.

Fotoğraflara bakmayı çok seven ve onlara çok büyük anlamlar yükleyen bir insanım oldum olası. Tek bir karenin insanı bazen yıllarca geriye götürmesi bana hep büyülü gelmiştir. Gel gör ki fotoğrafı çekilen insan ben olduğumda fotoğraftaki sanki ruhumun çürümüş karanlık tarafı gibi iğrenç çıkıyor. Şimdiye kadar gerçek anlamda kendimi beğendiğim tek bir fotoğrafım bile olmadı. "Diğerlerine oranla daha iyi"ler oldu, hatta "diğerlerine oranla mükemmel"ler oldu, ama hiç istediğim gibisi olmadı. Belki kendini pek de beğenen bir insan olmamamla ilgilidir ama en azından bazen aynaya baktığımda gördüğüm şeyin en azından bir fotoğraf karesine yansımasını istiyorum.

İnsanın kendi sesi kulağına farklı gelir tamam da, kendi görüntüsünü de farklı göremez herhalde, değil mi?!

Hayatımın önemli günlerindenden keyif alacağıma ortada fotoğraf çeken insanlar olacak diye inanılmaz korkuyorum. Lise yıllığım için fotoğraf çektireceğim zaman mideme kramplar girmişti, bir önceki gece stresten uyuyamamıştım.

Eğer birkaç nefret ettiğim fotoğraf daha çekilirsem nur topu gibi bir fobi geliştireceğim sanırım.

Hiç yorum yok: