Teknoloji insanıyım.

    Çizgi filmlerde, müzikte, oyun ve oyuncakta, kıyafette nostalji severim. Ama filmlerde alışamadım bir türlü. Hele de bir film siyah beyazsa inanılmaz önyargılı yaklaşıyorum. İtiyor beni resmen. Okuyanların bir kısmından "Aaaaa, oooo, böööö" tarzı yaklaşımlar geleceğini biliyorum tabi ama izlediğim bir filmin 3D'sini siyah beyaz bir filme tercih ederim, üzgünüm. Renkli bir kişiliğim var, aşağısı kurtarmıyor.
    Tamamen teknoloji insanıyım. Teknolojik aygıtlarımdan çok fazla uzaklaşmak beni huzursuz ediyor. Bilgisayar çocuğuyum mesela, kabul ediyorum. İnternete bağımlı olmasam da inanılmaz bağlıyım. Hiç yoktan telefonumda internet yoksa rahat etmiyor içim.
    Çoğu hemcinsimle kıyaslandığımda bilgisayar ve internete uzaydan gelmiş gibi de bakmıyorum, uzman değilim ama araştırmayı biliyorum en azından.
    Mp3player'ım olmadan evden okula gitmek bile sıkıcı oluyor. Sonuçta elimde böyle bir seçenek varsa mümkün olan her dakika faydalanırım.
     Bilgisayarımın, hele de harddisk'imin çökmesi benim belli bir süre inanılmaz agresif gezme sebebim olabilir.
    Apple manyağı değilim, ama hayranıyım. Hiç apple ürünüm olmadı ama inanılmaz şık durduklarını düşünüyorum, işletim sistemini ve uygulamalarını çok başarılı buluyorum (elimde Bada olduğunu düşünürsek). (Ama iphone isteyenlerden de değilim, o benim kullanma stilimi kaldıramaz, tek düşüşte ekranı çatlayan telefon benim elimde öyle ufak parçalara dağılır ki mikroskopla toparlamak gerekir. Şu aralar Ipad'lerine takmış vaziyetteyim ama tek bir aygıt için o parayı da gözden çıkarmak delice geliyor.)
    Buyrun size yazının anlam ve önemine uygun bir de şarkı, ne zamandır unutmuştum geçenlerde tekrar dinleyince bir nostalji yaşadım.


1 yorum:

Anelordevi dedi ki...

Bu şarkıyla tekno dans yapmaya çalıştığım zamanlar aklıma geldi :))