"Some people just feel like home."

    Bir başkasının playlist'ini dinlerken bildiğiniz, daha da ötesi sevdiğiniz bir şarkı çıkınca yaşanan o anlık mutluluk vardır ya... Ya da kendi playlist'inizi dinlerken çoook eskiden sevdiğiniz ama dinlemeyeli uzun zaman geçmiş olan bir şarkı...
    Bazen sadece huzursuz hissediyorum, sebepsiz yere. Birdenbire geliyor, içten içe rahatsız ettikten sonra gidiyor. O gibi anlarda elimdeki bütün mp3'leri media player'a atıp gelecek ilk şarkının çok sevdiğim ama uzun zamandır dinlemediğim bir şarkı olmasını diliyorum. Gelse tüm sıkıntı kaybolup gidecekmiş gibi, ama hiç gelmiyor nedense.
    Başka nasıl tarif edilir bilemedim; kelimenin tam anlamıyla evde hissetmek gibi sanki.
    Bazı insanlar da aynı duyguyu uyandırıyor bazen. Bir söz, bir espri, hatta belki sadece bir bakış onları diğerlerinden ayırt etmeye yetiyor. İster sevgili olsun, ister arkadaş... Ama bazen onlar da hiç gelmiyorlar. Ya da aslında daha kötüsü, tam gelmiyorlar; hep bir şeyler eksik kalıyor. Değişiyorlar; değişiyoruz.

    Sanırım fazla sorguluyorum ben bu aralar her şeyi, oluruna bırakmayı öğrenemedim bir türlü. Belki de benim yaptığım normal ve insanlar gerektiği kadar bile sorgulamıyorlar. Bilemedim.

Hiç yorum yok: